Strzelanie - War Gang

Praca na spuście cz.3

Jerzy Dąbrowski — Tue, 21 Feb 2023 12:31:11 +0000

MIT TRZECI: po oddaniu strzału, natychmiast zabierz palec z języka spustowego.

W dzisiejszym tekście odniesiemy się do kolejnego mitu, który pokutuje w świecie strzeleckim, a oparty jest na błędnym rozumieniu podstawowych zasad bezpieczeństwa w posługiwaniu się bronią palną. Nie każdy spotkał się z tym mitem, ale strzelcy, którzy przechodzili przeszkolenie w formacjach mundurowych, z dużym prawdopodobieństwem natknęli się na instruktorów, którzy z minami proroków ogłaszali tę prawdę objawioną przestraszonym kursantom. Oddałeś strzał? Szybko zabierz palec ze spustu, żebyś przypadkiem nie strzelił niechcący drugi raz… Ponownie pojawia się pytanie: to ja kontroluję broń czy broń kontroluje mnie i ma jakieś magiczne właściwości? Jest to pokłosie tego samego podejścia, które dotyczy zaskoczenia podczas ściągania języka spustowego. Jest to o tyle ciekawe, że właśnie w formacjach mundurowych i w strzelectwie obronnym powinna istnieć świadomość, że w sytuacji stresowej, w obronie własnego życia, strzelanie pojedynczych strzałów rzadko kiedy ma miejsce, a wszystko co jest warte posłania jednej kuli, pewnie warte jest posłania dwóch lub więcej (najlepiej pięciu lub więcej)… Nie trzeba czytać statystyk FBI, wystarczy wejść na popularny internetowy serwis z filmami by zobaczyć, że praktycznie każda strzelanina to wielostrzały na krótkim dystansie.

Nie trzymam palca na spuście, poruszając się z bronią. Nie kładę go na spuście, jeśli nie chcę oddać strzału, ale jeśli już oddałem strzały i moja broń pozostaje w celu, to tak długo jak nie upewnię się, że zagrożenie nie ustało, mój palec pozostaje na języku spustowym.

Po pierwsze; nawyk zabierania palca ze spustu może mieć duży wpływ na celność broni krótkiej. Spróbuj celnie strzelić szybko ściągając język spustowy, gdy Twój palec znajduje się na szkielecie broni. A teraz spróbuj zrobić to samo mając palec na spuście z wybranym luzem. Po drugie; nawyk szybkiego kładzenia palca na szkielet broni może mieć wpływ na położenie lufy w momencie wystrzału. Strzelec podświadomie chce zabrać palec ze spustu tak, że w momencie strzału wykonuje przyruch, który zaburza proces celowania.

Chciałbym również dodać, że mit o którym mowa, ma też swoje drugie oblicze i bardzo często widać je na różnych filmach „pseudoinstruktorów” z sieci. Chodzi o szybkie ściąganie broni do klatki piersiowej po strzale. Jest to też rzecz szeroko uczona w formacjach mundurowych. Strzel i skróć broń, bo Ci ją ktoś zabierze. Ale kto? Skąd? Jak? Twoje zagrożenie, podkreślmy to – śmiertelne zagrożenie – które wymagało użycia i strzelenia z broni palnej, jest teraz przed Tobą. Trzymaj broń w celu tak długo, aż upewnisz się, że zostało zneutralizowane. Nie szukaj duchów i potworów pod łóżkiem. Jeśli sytuacja taktyczna tego będzie wymagała (tłum ludzi, wąskie przejścia, pomieszczenia etc.), sam instynktownie skrócisz broń. Na sam koniec pamiętaj, że jak już wspomniałem, wszystko co warte jest jednego strzału, może być warte pięciu, więc nie ma co się spieszyć z zabieraniem palca ze spustu, ani skracania broni do klatki piersiowej.

I żeby nie było: nie chodzi o to, by wykonywać jakiekolwiek czynności z bronią, trzymając palec na spuście, co jest kardynalnym błędem! Owszem palec ze spustu po strzale zabierz najszybciej jak się da, ale nie szybciej, niż uznasz to za stosowne i co najważniejsze: w pełni świadomie, a nie na zasadzie ślepego nawyku, który wykonujesz nie mając pojęcia czemu.

Pamiętaj zawsze trenuj bezpiecznie i efektywnie!

Artykuł Praca na spuście cz.3 pochodzi z serwisu War Gang.

Praca na spuście – cz.2

Jerzy Dąbrowski — Wed, 15 Feb 2023 21:00:28 +0000

MIT DRUGI: spust powinien być na środku dalszego paliczka palca wskazującego.

W tym tygodniu odniesiemy się do kolejnego mitu, dotyczącego pracy na języku spustowym, który krąży w świecie strzeleckim. Brzmi on: żeby poprawnie ściągać spust, musisz mieć środek języka spustowego na środku paliczka palca wskazującego. Zanim jednak do niego przejdziemy, nawiążemy do tekstu z zeszłego tygodnia.

Strzelec musi dobrze znać spust swojej broni. Strzał nie powinien go zaskakiwać. Aby w tym pomóc, proponujemy jedno proste ćwiczenie. Pochodzi ono z warsztatu treningowego JJ Racazy, aktualnego mistrza świata w strzelectwie dynamicznym oraz agenta federalnego, dla którego broń to nie tylko sport, ale i narzędzie pracy.

Ćwiczenie jest banalne, ale niektórym osobom może mocno zmienić patrzenie na spust w swoim pistolecie:

Weź swój pistolet, chwyć go swobodnie i ściągnij spust (oczywiście wcześniej sprawdź, czy jest rozładowany);
Wybierz luz i dojdź do pierwszej ściany;
Następnie delikatnie ściągaj dalej i patrz, co się dzieje;
Powtórz to ćwiczenie kilkukrotnie;
Jeśli potrzebujesz zamknij oczy;
Nie ściskaj broni, swobodnie pracuj na języku spustowym – jedyne co Cię interesuje to jego praca, długość, opór, czy jest „gumowy”?
Czy ściągnięcie przypomina pękanie szklanej rurki?
Bardzo często okazuje się, że Twój spust ma nie jedną ścianę, ale dwie, a czasem nawet trzy! (tak było w moim wypadku).

Powtórz to ćwiczenie tyle razy, ile będziesz potrzebował i wracaj do niego co jakiś czas, by sprawdzić czy Twój spust się nie zmienił (może się wyrobić wraz z przebiegiem broni, choć najczęściej charakter pracy zależy od stopnia zabrudzenia). To tyle, jeśli chodzi o temat zaskoczenia na spuście.

Przechodzimy do meritum.

Jeśli interesowałeś się strzelaniem i chciałeś poprawić swoje umiejętności w posługiwaniu się pistoletem lub strzelając do tarczy strzały padały nie tam, gdzie chciałeś, to pewnie natrafiłeś w Internecie, na któryś z obrazków znajdujących się poniżej (lub na coś podobnego do nich):

Niestety są one nieprawdziwe (albo nie do końca prawdziwe), a setki albo nawet tysiące strzelców na całym świecie korzystając z nich dalej nie rozumie, czemu, mimo że spust ich pistoletu znajduje się dokładnie na środku paliczka palca wskazującego, ich przestrzeliny układają się w lewo – dół od celu (co jest najczęstszym błędem u 95% początkujących strzelców praworęcznych). Dzieje się tak, gdyż większy wpływ na pracę na języku spustowym ma nie samo ułożenie palca, a umiejętność poprawnego ściągania spustu oraz izolacji palca wskazującego od reszty dłoni.

Po pierwsze odległość od tylnej ściany chwytu broni krótkiej i wielkość dłoni poszczególnych osób jest różna. Czy ktoś kto ma ekstremalnie małe dłonie i ktoś, kto ma dłonie jak Shaquille O’ Neal powinien dalej dążyć do tego, by paliczek jego palca był na środku spustu? Czy strzelając z Desert Eagla, Glocka 17 i Sig’a P365 dalej powinniśmy za wszelką cenę szukać tego samego punktu na palcu, bo w magiczny sposób wpłynie to na nasze strzelanie? W praktyce nie ma to żadnego znaczenia, którą część palca umieścisz na spuście, tak długo, jak ściągając spust nie wpłyniesz na położenie lufy podczas strzału. Eric Grauffell, wielokrotny medalista mistrzostw świata w strzelaniu dynamicznym, strzela używając zgięcia pomiędzy paliczkami, za nic mając sobie magiczną zasadę środka paliczka. Posłużmy się analogią z łucznictwa. W 2016 roku Matt Stutzman posłał celnie strzałę do celu na odległość 283 metrów, pobijając ówczesny rekord świata… Łuk trzymał nogami, a strzałę na ekspanderze pomiędzy brodą a barkiem. Nie miało to znaczenia, czym trzymał strzałę tak długo, jak nie miało to wpływu na położenie grota w momencie strzału. Identycznie jest ze spustem. Ściągaj, jak chcesz i czym chcesz, tak długo, jak nie ma to wpływu na lufę w momencie wystrzału. Ważniejsze od tego, którą część palca przyłożysz do spustu, jest to z jaką siłą i w którym kierunku pociągniesz za spust. Jeśli na 2 kilowym spuście pociągniesz z siłą 5 kilo i jeszcze nierównolegle do osi lufy (lub broni), ale pod skosem, to będzie to miało ogromy wpływ na położenie lufy w momencie strzału i w efekcie na celność. Jest cała masa utytułowanych strzelców, którzy ściągając spust umiejscawiają go na zgięciu pomiędzy paliczkami. Czy ktoś im powie, że robią to źle?

Z własnej praktyki mogę powiedzieć, że często przy bardzo szybkim strzelaniu na dużym zmęczeniu lub podczas strzelania w rękawiczkach, palec nie znajduje się idealnie tam gdzie bym chciał, ale tak długo jak pamiętam aby odpowiednio ściągać spust, przestrzeliny układają się tam gdzie chcę. Takie wyczucie przychodzi z czasem, ale jest jak najbardziej możliwe do wypracowania. Pomoce w tym jest między innymi ćwiczenie z początku powyższego tekstu.

I żeby nie było: położenie spustu na środku ostatniego paliczka palca wskazującego dłoni, połączone z umiejętnością izolacji jego pracy od reszty palców, daje bardzo dobre efekty w pracy na języku spustowym i może być ono nauczane jako pewien kanon lub punkt wyjściowy. Nie stanowi jednak celu ani zasady. Zależy od dopasowania broni do strzelca, wielkości jego dłoni oraz własnych subiektywnych preferencji. Nie determinuje w żaden magiczny sposób jakości ściągania języka spustowego. Stanowi ono jedynie pewne ułatwienie. Posługując się analogią ze sportów walki: to nie kłykcie pięści boksera decydują o znokautowaniu oponenta, a siła uderzenia i jej przyłożenie do odpowiedniego punktu na ciele przeciwnika (szczęki). Śmiało można posłać na deski rywala otwartą dłonią lub łokciem.

Pamiętaj zawsze trenuj bezpiecznie i efektywnie!

Artykuł Praca na spuście – cz.2 pochodzi z serwisu War Gang.

Praca na spuście – cz. 1

Jerzy Dąbrowski — Wed, 08 Feb 2023 21:35:27 +0000

“TRIGGER PULL IS MORE IMPORTANT THAN SIGHT ALIGNMENT”
(„Praca na języku spustowym jest ważniejsza niż zgranie przyrządów celowniczych.”)

JERRY MICULEK

„NA KRÓTKIM DYSTANSIE NIE POTRZEBUJESZ CELOWANIA ALE DOBREJ PRACY NA JĘZYKU SPUSTOWYM. OTO CAŁY SEKRET STRZELANIA, CAŁA MAGIA.”

ROB LEATHAM

Jednym z najważniejszych elementów który decyduje o celnym i szybkim strzelaniu, jest praca na języku spustowym. Zwróć uwagę, że celowo używam określenia „praca” bo na spuście jest dużo więcej do roboty niż tylko samo „ściąganie”. Możemy się pokusić nawet o stwierdzenie, że jest ona ważniejsza, niż pozostałe elementy takie jak chwyt broni czy postawa strzelecka. Mogę stanąć na jednej nodze, odwrócić broń do góry nogami, ale jeśli spokojnie i z odpowiednią siłą ściągnę spust (małym palcem), jestem w stanie trafić tam gdzie chcę. Jeśli stanę w dobrej postawie i dobrze chwycę broń, ale klepnę w spust jak mokrą ścierką o podłogę to nie mam już tej pewności, że nie spudłuje. Całą teorię pracy na spuście można sprowadzić do jednego zdania: Ściągaj spust tak by nie miało to żadnego wpływu na lufę w momencie strzału. Prościej napisać, trudniej wprowadzić w życie. Trzeba jednak mieć świadomość o co chodzi w danym zagadnieniu, żeby dobrze i świadomie ćwiczyć. Niestety instruktorzy strzelania mają ogromną tendencję to tworzenia nieprawdziwych teorii i dodawania „magii” do prostych zagadnień. Najczęściej dzieje się tak bo sami do końca nie wiedzą o co chodzi w danej kwestii… ale to temat na zupełnie inny artykuł. Rozprawmy się więc z kilkoma mitami związanymi z pracą na spuście obecnymi w nauczaniu strzelectwa, z którymi prawie każdy się spotkał.

MIT PIERWSZY: strzał powinien Cię zaskoczyć.

Chciałoby się zacząć od westchnięcia na początku zdania ale w poważnym opracowaniu nie wypada. Strzał ma Cię zaskoczyć. W skrócie chodzi o to, żeby tak ściągać język spustowy (z jednakową siłą, powoli, jednostajnie) by sam strzał Cię zaskoczył. Pamiętam nawet jak na szkole policji uczono, żeby powtarzać sobie w głowie „nie strzelę, nie strzelę, nie strzelę” i nagle… BANG! Huk, dym, ogień i rzut oka na tarczę, czy przestrzelina znalazła się tam gdzie chciałeś, czy nie. Brzmi magicznie prawda? Tak… ale czy tak powinno być? Nie! Broń to poważna sprawa a osoba posługująca się nią powinna dokładnie widzieć kiedy padnie strzał gdy ściąga spust. To Ty kontrolujesz broń a nie ona Ciebie. To Ty masz znać swoją broń i widzieć dokładnie kiedy padnie strzał. Oznacza to, że wyrwany o 3 w nocy ze snu, gdy dadzą Ci Twoją broń do ręki powinieneś dokładnie widzieć, w którym miejscu nastąpi ten „klik” po którym padnie strzał. Jeśli nie wiesz, to znaczy, że nie powinieneś posługiwać się tą bronią i powinieneś wstać rano i zacząć od treningu bezstrzałowego z pracą na spuście („Ściana” – Wall Drill)

I żeby nie było: na początkowym, bardzo wczesnym etapie nauczania lub w pewnych specyficznych warunkach (osoba która w żaden inny sposób nie chce zrozumieć o co chodzi), takie podejście może mieć swoje uzasadnienie w procesie nauczania, nie powinno jednak stanowić celu. To na tyle jeśli chodzi o pierwszy mit dotyczący pracy na języku spustowym. W kolejnych tekstach w nadchodzących tygodniach pochylimy się nad kolejnymi mitami dotyczącymi działania na języku spustowym oraz pokażemy kilka sposobów jak odpowiednio ćwiczyć pracę na spuście.

Pamiętaj – zawsze ćwicz bezpiecznie i efektywnie!

Artykuł Praca na spuście – cz. 1 pochodzi z serwisu War Gang.

„Recce Rifle”

Jerzy Dąbrowski — Tue, 26 Apr 2022 07:45:00 +0000

Zacznijmy od rozszyfrowania tajemniczego słowa „Recce”. Jest to ni mniej, ni więcej niż slangowe określenie rekonesansu (ang. reconnaissance). W polskiej nomenklaturze częściej użylibyśmy określenia rozpoznanie lub zwiad. Recce Rifle jest więc bronią (karabinem) zwiadowcy. Jak się jednak okazuje, ten rodzaj broni sprawdza się świetnie w praktycznie każdych warunkach nie tylko w działaniach żołnierzy rekonesansu. Założenie, aby w drużynie piechoty był strzelec wyborowy[1] nie jest niczym nowym. Nawet w LWP byli żołnierze wyposażeni w karabiny SWD. Również montowanie celownika optycznego na karabinkach z rodziny AR15 jest tak stare, jak sam projekt Stoner’a. Pokazuje to, że potrzeba posiadania możliwości prowadzenia celnego ognia na dalszych dystansach jest tak stara jak dzieje wojskowości. Ze względu jednak na cel tego tekstu, nie będziemy rozwijać tematu strzelców wyborowych, wyposażenia żołnierzy etc. Skupimy się na tym, co właściwie kryje się pod tą tajemniczą nazwą, ale po kolei… Na początek trochę historii.

Sama koncepcja Recce Rifle zaczęła się tworzyć we wczesnych latach 90-tych, niejako oddolnie wśród
żołnierzy elitarnej Navy SEALS. Potrzebowali oni karabinka bazującego na platformie AR15, wyposażonego w celownik optyczny, zapewniający możliwość precyzyjnego strzelania na dalszych dystansach. Tej możliwości nie zapewniały karabinki M4, ze względu na długość lufy oraz montowane celowniki. Początkowo żołnierze samodzielnie modyfikowali swoje karabiny – po raz pierwszy możemy mówić o ich użyciu przez żołnierzy tej jednostki w Somalii w 1993 roku. Z czasem naprzeciw potrzebom komandosów wyszło wojsko, tworząc karabinek Mk 12 SPR (Special Purpose Rifle), będący ustandaryzowaną wizją koncepcji Recce Rifle, używaną obecnie w amerykańskich jednostkach specjalnych. Koncepcja tak okazałą się tak trafna, że z czasem w kolejnych rodzaj wojsk w Stanach

Zjednoczonych oraz na całym świecie zaczęły pojawiać się podobne konstrukcje.

Mk.12 SPR Źródło: Wikimedia Commons.

Kolejną ciekawostką związaną z tym rodzajem karabinka jest fakt, że U.S Marine Corps w 2018 r. przyjął na wyposażenia dla każdego członka drużyny piechoty (poza osobami funkcyjnymi, którzy posiadają inną broń), karabinek M27 IAR. Jest to broń na bazie H&K 416 z 16,5 calową lufą, wyposażona w celownik ACOG. Broń ta miała początkowo zastąpić karabiny maszynowe M249 SAW i mieli ją posiadać tylko byli operatorzy 249-tek, ale okazała się tak dobra i skuteczna, że dowództwo piechoty morskiej zdecydowało się wyposażyć w nią każdego z marines… A M27 jest właśnie czymś w rodzaju Recce Rifle.

M27 IAR, standardowy karabinek U.S. Marine Corps. Źródło: Wikimedia Commons.

Recce na platformie AK. Ukraiński RPD z lunetą, zmienionym łożem przednim oraz kolbą.

Dziś określenia Recce Rifle używamy wobec konkretnego setup’u[2] broni długiej. Najczęściej dotyczy to karabinków z rodziny AR 15 lub pokrewnej, choć nie tylko. Żołnierze, używający na przykład broni z rodziny AK, także konfigurują swoje karabinki tak, aby odpowiadały charakterowi Recce Rifle. Konkretny setup, czy też build jest sprawą mocno indywidualną i zależną od preferencji strzelca. Istotne jest jednak to, że daje ona zwiększone możliwości walki na większych dystansach oraz znacznie poprawia precyzję strzału. Biorąc pod uwagę, że ogrom kontaktów ogniowych odbywa się na dystansie powyżej 100m, możliwość szybszego i łatwiejszego celowania jest nie do przecenienia. Także rozpoznanie celów, które daje luneta biegowa jest niebagatelne, szczególnie, że dzisiejsze konflikty zbrojne rzadko odbywają się w środowisku gdzie nie ma cywili. W dynamicznych walkach w terenie zurbanizowanym także ryzyko friendly fire znacząco rośnie i dokładne rozpoznanie do kogo strzelam, ma większe znaczenie niż wydaje się na pierwszy rzut oka.

Także w środowisku cywilnym można znaleźć dużo modyfikacji i wariacji tej koncepcji. Środowisko strzelców obronnych i sportowych, nieobramowane przepisami i normami, tworzy coraz ciekawsze i skuteczniejsze buildy broni długiej. Coraz częściej to właśnie cywile są źródłem inspiracji żołnierzy, a nie na odwrót. Nie ważne czy chodzi o szeroko pojęte służby czy o cywili, obecnie można wyróżnić podstawowe, ogólnie przyjęte założenia recce rifle:

Lufa od 16 do 18 cali (choć 14,5 też może być, szczególnie jeśli używamy tłumika), najlepiej samonośna (ang. free-floating barrel) lub inaczej pływająca, zapewniająca większą celność broni na dużym dystansie. Nie chcę tutaj zanudzać czytelnika zawiłymi meandrami balistyki, ale długość lufy ma spore znaczenie, gdyż pierwotnie karabinki z rodziny AR-15 (czyli słynne M16 ) były wyposażone w dwudziestocalową lufę. Wynikało to z balistyki pocisku 5,56 x 45, którym zasilana jest ta broń. Z uwagi na małą wagę pocisku (a należy zauważyć, że wiatrówki na polskim rynku są w podobnym kalibrze), potrzebuje on dużej prędkości wylotowej, by mieć odpowiednią siłę obalającą. Duża prędkość wylotowa bierze się natomiast z dłuższej lufy. Piszę o tym, bo dla pokoleń ludzi wychowanych na grach komputerowych w stylu Call of Duty (do których sam się zaliczam), nie jest to takie oczywiste. Laikowi wydaje się, że po co komu karabin z lufą jak w Wietnamie, skoro wszyscy specjalsi biegają z karabinkami z 10-cio calowymi lufami. Tutaj spieszę wyjaśnić, że panowie z SOF często mają kilka jednostek broni, w zależności od zadania. Najczęściej jednak widać ich z bronią do walki w pomieszczeniach, gdzie krótka lufa daje przewagę ze względu na ergonomię, a na dystansie 5-30 m, na jakim może dojść do walki w budynkach, siła pocisku nawet przy krótkiej lufie (szczególnie przy użyciu odpowiedniej amunicji), zapewnia wystarczającą siłę obalającą.

Żołnierz ukraińskich SSO ze swoim karabinkiem w konfiguracji Recce podczas działań na froncie. Źródło: Instagram.

Celownik w postaci lunety o niedużym powiększeniu. Obecnie najczęściej są to lunety biegowe zapewniające standardowe powiększenie od 1 do 6, a nawet 8 i 10 x 24. Nie zapewniają one ogromnego przybliżenia, ale znacząco wydłużają dystans skutecznego trafienia, a także – co też bardzo istotne – rozpoznania celu. Ponadto konstrukcja celowników umożliwia użycie ich na bliskim dystansie, jak zwykłego kolimatora. Dzieje się tak, gdyż pośrodku krzyża celowniczego posiadają podświetlaną kropkę lub znak celowniczy, zaś na tubusie lunety specjalną rączkę, umożliwiającą szybką zmianę powiększenia. Dzięki temu strzelec może w ułamkach sekund przestawić broń ze strzelania do celu na 600 m, na cel na 6m… Jest to znacząca różnica w stosunku do klasycznych lunet, z których strzelanie na bliskim dystansie jest mocno problematyczne. Innym rozwiązaniem jest zamontowanie celownika kolimatorowego z powiększalnikiem ze stałym powiększeniem x3 i choć to ma swoje zalety; szybsze celowanie na krótszym dystansie (po odstawieniu powiększalnika na bok), to jednak obecnie obserwuje się mocny trend na użycie lunet biegowych.

Legenda sportu strzeleckiego Jerry Miculek podczas zawodów ze swoim ARem z lunetą oraz kolimatorem w ustawieniu offsetowym. Źródło: Wikimedia Commons.

Urządzenie wylotowe. Choć to nie tak oczywiste, dobrze skonfigurowana Recce Rifle musi posiadać odpowiednie (adekwatne do zadania) urządzenie wylotowe. Po raz kolejny będę tu pisał rzeczy oczywiste (dla jednej grupy czytelników) i nieoczywiste (dla drugiej grupy). Otóż, w dużym skrócie, strzał z broni powoduje powstanie płomienia wylotowego, który tworzą gazy wylotowe oraz niedopalone resztki ładunku miotającego, czy tego, co akurat w mniejszej lub większej ilości zalegało w lufie karabinu. Podczas strzelania po zachodzie słońca, płomień ten jest bardzo dobrze widoczny z dużego dystansu i oznacza pozycję strzelca. Nie muszę tłumaczyć, dlaczego to nie jest dobre. Dlatego często Recce Rifle zaopatrzone są w niestandardowe tłumiki płomieni (ang. flash hider), zapewniające lepsze ukrycie niż standardowo montowane przez producenta urządzenia wylotowe. Z oczywistych względów tłumiki dźwięku są tak samo często używane. Jednak należy pamiętać, że ich wadą jest świecenie w noktowizji po wystrzeleniu kilkunastu strzałów (co stanowi problem podczas walki z zaawansowanym technologicznie przeciwnikiem).

Z pozostałych elementów oporządzenia, które powinna posiadać Recce Rifle można wymienić: latarkę, celownik z laserem działającym w paśmie podczerwieni, dwójnogi (opcjonalnie), chwyty przednie, czy, adekwatne dla długich luf, lżejsze i smuklejsze łoża. Dziś także coraz częściej widzi się offsetowo (pod kątem 450) zamontowane, dodatkowe kolimatory obok lunety. Dają one jeszcze szybszą możliwość reakcji na krótszym dystansie. Jak wiele rozwiązań stosowanych dziś w strzelectwie bojowym, także i to zostało zaadoptowane ze świata sportu strzeleckiego. Dzieje się tak w myśl zasady: jeśli coś daje mi przewagę nad przeciwnikiem, czemu mam z tego nie skorzystać… Nie stanowią one jednak unikatowych cech tego typu karabinu, więc dokładniejsze omawianie ich nie ma sensu w tym tekście.

Żołnierz JW GROM, podczas ochraniania wizyty prezydenta Andrzeja Dudy w Kijowie. Nie jest to klasyczny setup recce rifle, ale dłuższa lufa (14,5 cala) oraz celownik ACOG oznaczają przygotowanie broni do walki na dalszym dystansie.

[1] Dla niewtajemniczonych: strzelec wyborowy to nie to samo, co snajper. To wyposażony w lepszą broń normalny żołnierz, mający wspierać swoich kolegów bardziej precyzyjnym ogniem.

[2] Autor nie lubi wciskania na siłę wszędzie angielskich słów, ale niestety w kwestiach strzeleckich często brak polskiego słowa, oddającego precyzyjne znaczenie angielskich odpowiedników

Artykuł „Recce Rifle” pochodzi z serwisu War Gang.

Ruszamy z częścią strzelecką!

Jerzy Dąbrowski — Tue, 22 Mar 2022 09:00:00 +0000

Początki

Gdy zaczynasz swoją przygodę ze strzelaniem, udaje Ci się zrobić pozwolenie i kupić pierwszy pistolet lub karabin, zaczynasz myśleć nad tym, jak nauczyć się dobrze strzelać. Nie ma tu większego znaczenia z jakich pobudek posiadasz broń; czy było to Twoje marzenie z dzieciństwa, chcesz mieć możliwość samoobrony, chcesz być sportowcem, czy może jeszcze jeden z setki innych powodów. Każdy idąc na strzelnicę chce strzelać same „dychy”. Podświadomie chcemy być jak Janek Kos, John McClane czy Clint Estwood w Dobry, Zły i Brzydki, czyli potrafić strącać kapelusze bandytom z głów. Nawiasem mówiąc, jest to jeden z powodów, dla których często na początkowym etapie nauczania, panie strzelają znacznie lepiej od panów. Jednak to, jak broń palna i strzelanie stają się elementem naszej kultury i jak wpływają na nasze postawy, jest tematem na inny tekst.

Wróćmy do meritum. Chcesz się nauczyć strzelać, więc zaczynasz szukać na ten temat informacji. Mamy XXI wiek, więc sprawdzasz Internet. Na polskim rynku znajdziesz masę szkoleń, trenerów, filmów instruktażowych itp. Najpierw wpadniesz w spore zmieszanie, potem w Twojej głowie pojawią się setki pytań: co wybrać? Iść do tego instruktora, czy do tamtego? Może zwyczajnie pojechać na najbliższą strzelnicę i zapłacić za godzinę z instruktorem, żeby mi pokazał co i jak? A może włączę jakiś film w Internecie i zacznę się sam uczyć? Postrzelam trochę na sucho w domu? Może masz już ten etap za sobą, trochę już strzelasz, nawet byłeś na swoich pierwszych zawodach strzeleckich, ale dalej czegoś Ci brakuje. W sumie nie wiesz, jak dokładnie trzymać ten pistolet, jak ściągać spust, jak się poruszać. Gdzie nie spojrzysz każdy mówi coś innego. Docierają do Ciebie sprzeczne informacje na temat podstawowych założeń związanych ze strzelaniem. Masz wrażanie, że nie wiesz co wybrać, bo jeszcze wybierzesz źle. Może też służysz w służbach, chcesz się rozwijać strzelecko, ale resortowe szkolenia i instruktorzy przedstawiają, delikatnie mówiąc, zróżnicowany poziom i często wymagają nielogicznych rzeczy, czy podają sprzeczne informacje?

Nasz zespół przeszedł przez niemal wszystkie te problemy i postanowiliśmy podzielić się z wami naszymi spostrzeżeniami. Bazując na swoim doświadczeniu strzeleckim i instruktorskim oraz zdobytej wiedzy, zapragnęliśmy stworzyć coś, czego na polskim rynku praktycznie nie ma lub jest trudno dostępne – pełny strzelecki system treningowy łączący w sobie:

· Trening bezstrzałowy/manual (stanowiący 80% sukcesu)

· Trening strzelecki

· Trening mentalny

· Trening motoryczny

Umożliwia on w 90% samodzielne trenowanie w domu lub na strzelnicy. Oczywiście zastrzegamy, że nie mamy monopolu na wiedzę o strzelaniu i sami cały czas się uczymy. W naszym przekonaniu, jest to jednak jeden z najlepszych możliwych sposobów treningu strzeleckiego. Gdyby tak nie było, nie dzielilibyśmy się nim z wami. Jest to związane z naszym „backgroundem”, który każe nam robić coś albo na 100%, albo wcale. Mamy jednak na uwadze to, że nie ma czegoś takiego jak jedna jedyna szkoła strzelania. Tak jak nie ma jednej jedynej szkoły boksu. Do czasów Mike’a Tysona nikt na poważnie nie traktował stylu Peek a Boo i metod treningowych jego trenera, a jednak zrewolucjonizował on w dużej mierze boks w swojej epoce. Dziś przykładem takiej rewolucji w boksie jest Vasyl Lomaczenko i jego łączenie treningów bokserskich z treningiem mentalnym i interdyscyplinarnym.

Dwadzieścia lat temu chwyt „C” na broni długiej był rewolucją, a clamshell na broni krótkiej dopiero pojawiał się w strzelaniu. Dziś jest już pewnym standardem i pojawiają się kolejne: death grip (będący wariacją clamshell’a), czy power grip. Piszemy o tym tyle, aby pokazać, że mamy oczywistą świadomość tego jak bardzo strzelectwo się rozwija i widzimy, że każdy rok przynosi coraz większe zmiany w sprzęcie i technice strzelania. Dlatego treści w naszym systemie będą zapewne ewoluować, by podążać za najnowszymi trendami i nowinkami (o ile z naszego punktu widzenia będą one miały sens). Nie wykluczamy też możliwości, że za kilka lat duża część treści ulegnie zmianie. Będzie to jednak świadczyło o słuszności naszego podejścia do treningu strzeleckiego, jaką jest postawa wiecznego nowicjusza, którą omówimy w innym miejscu.

Nie musisz oczywiście brać wszystkiego, czym będziemy się z wami dzielić. Jeśli masz lepsze pomysły, wiedzę lub widzisz jakieś błędy w naszych treningach czy metodach pracy, skontaktuj się z nami. Z chęcią to poprawimy lub przemyślimy. Chcemy wam dać całą skrzynkę z narzędziami do treningu strzeleckiego. Jeśli jednak masz już swoją, możesz sobie od nas wziąć tyle, ile Ci potrzeba.

Zespół War Gang.

Artykuł Ruszamy z częścią strzelecką! pochodzi z serwisu War Gang.