War Gang

Praca na spuście cz.3

Jerzy Dąbrowski — Tue, 21 Feb 2023 12:31:11 +0000

MIT TRZECI: po oddaniu strzału, natychmiast zabierz palec z języka spustowego.

W dzisiejszym tekście odniesiemy się do kolejnego mitu, który pokutuje w świecie strzeleckim, a oparty jest na błędnym rozumieniu podstawowych zasad bezpieczeństwa w posługiwaniu się bronią palną. Nie każdy spotkał się z tym mitem, ale strzelcy, którzy przechodzili przeszkolenie w formacjach mundurowych, z dużym prawdopodobieństwem natknęli się na instruktorów, którzy z minami proroków ogłaszali tę prawdę objawioną przestraszonym kursantom. Oddałeś strzał? Szybko zabierz palec ze spustu, żebyś przypadkiem nie strzelił niechcący drugi raz… Ponownie pojawia się pytanie: to ja kontroluję broń czy broń kontroluje mnie i ma jakieś magiczne właściwości? Jest to pokłosie tego samego podejścia, które dotyczy zaskoczenia podczas ściągania języka spustowego. Jest to o tyle ciekawe, że właśnie w formacjach mundurowych i w strzelectwie obronnym powinna istnieć świadomość, że w sytuacji stresowej, w obronie własnego życia, strzelanie pojedynczych strzałów rzadko kiedy ma miejsce, a wszystko co jest warte posłania jednej kuli, pewnie warte jest posłania dwóch lub więcej (najlepiej pięciu lub więcej)… Nie trzeba czytać statystyk FBI, wystarczy wejść na popularny internetowy serwis z filmami by zobaczyć, że praktycznie każda strzelanina to wielostrzały na krótkim dystansie.

Nie trzymam palca na spuście, poruszając się z bronią. Nie kładę go na spuście, jeśli nie chcę oddać strzału, ale jeśli już oddałem strzały i moja broń pozostaje w celu, to tak długo jak nie upewnię się, że zagrożenie nie ustało, mój palec pozostaje na języku spustowym.

Po pierwsze; nawyk zabierania palca ze spustu może mieć duży wpływ na celność broni krótkiej. Spróbuj celnie strzelić szybko ściągając język spustowy, gdy Twój palec znajduje się na szkielecie broni. A teraz spróbuj zrobić to samo mając palec na spuście z wybranym luzem. Po drugie; nawyk szybkiego kładzenia palca na szkielet broni może mieć wpływ na położenie lufy w momencie wystrzału. Strzelec podświadomie chce zabrać palec ze spustu tak, że w momencie strzału wykonuje przyruch, który zaburza proces celowania.

Chciałbym również dodać, że mit o którym mowa, ma też swoje drugie oblicze i bardzo często widać je na różnych filmach „pseudoinstruktorów” z sieci. Chodzi o szybkie ściąganie broni do klatki piersiowej po strzale. Jest to też rzecz szeroko uczona w formacjach mundurowych. Strzel i skróć broń, bo Ci ją ktoś zabierze. Ale kto? Skąd? Jak? Twoje zagrożenie, podkreślmy to – śmiertelne zagrożenie – które wymagało użycia i strzelenia z broni palnej, jest teraz przed Tobą. Trzymaj broń w celu tak długo, aż upewnisz się, że zostało zneutralizowane. Nie szukaj duchów i potworów pod łóżkiem. Jeśli sytuacja taktyczna tego będzie wymagała (tłum ludzi, wąskie przejścia, pomieszczenia etc.), sam instynktownie skrócisz broń. Na sam koniec pamiętaj, że jak już wspomniałem, wszystko co warte jest jednego strzału, może być warte pięciu, więc nie ma co się spieszyć z zabieraniem palca ze spustu, ani skracania broni do klatki piersiowej.

I żeby nie było: nie chodzi o to, by wykonywać jakiekolwiek czynności z bronią, trzymając palec na spuście, co jest kardynalnym błędem! Owszem palec ze spustu po strzale zabierz najszybciej jak się da, ale nie szybciej, niż uznasz to za stosowne i co najważniejsze: w pełni świadomie, a nie na zasadzie ślepego nawyku, który wykonujesz nie mając pojęcia czemu.

Pamiętaj zawsze trenuj bezpiecznie i efektywnie!

Artykuł Praca na spuście cz.3 pochodzi z serwisu War Gang.

Zabijanie na wojnie

Andrzej Łukasiński — Fri, 17 Feb 2023 09:36:57 +0000

Ponieważ wojna na monitorze wygląda zgoła odmiennie niż polu walki, powoduje to wypaczenie rozumienia pewnych rzeczy z nią związanych.

Jedną z nich jest zabijanie przeciwnika. Odbieranie życia drugiemu człowiekowi.

Artykuł w oparciu o relacje żołnierzy.

Pisaliśmy już, że im bliżej przeciwnika, tym ciężej odebrać jest mu życie. Kiedy staje się twarzą w twarz z przeciwnikiem, nie sposób zakwestionować jego człowieczeństwo. Zobaczenie strachu w jego oczach uniemożliwia wyparcie poczucia winy.

Żołnierz nie może tłumaczyć sobie, że strzelał do munduru, sylwetki, przeciwnika – pewnego uogólnionego wyobrażenia przeciwnika. Stając vis a vis przeciwnika, widzi również drugiego człowieka.

Prowadzi to do skrajnych reakcji i traumy na całe życie.

Swego rodzaju tajemnicą wojenną jest to, że niejednokrotnie żołnierze nie są w stanie zabić przeciwnika z najbliższej odległości. Więc kiedy dochodziło do bliskiego spotkania, byli w stanie rozejść się bez słów, na zasadzie wzrokowej, „dżentelmeńskiej” umowy.

👉 II WŚ, Sycylia, grupka Amerykanów wskakuje do rowu melioracyjnego w reakcji na ogień artylerii:

„No i patrzcie Państwo! Siedziało tam pięciu Niemców i nasza piątka i początkowo myśl o walce w ogóle nie przyszła nam do głowy (…). Kiedy zdałem sobie sprawę, że oni mają swoje karabiny, a my swoje, zaczęły lecieć pociski i nasza piątka skuliła się ze strachu przy ścianie rowu, a Niemcy zrobili dokładnie to samo. Zanim się zorientowałem, ostrzał przycichł, a my wyjęliśmy papierosy i puściliśmy je w obieg. Paliliśmy sobie z poczuciem, że … nie potrafię tego opisać, po prostu mieliśmy wrażenie, że to nie czas, by do siebie strzelać. (…) Byli ludźmi takimi samymi jak my. Tak samo przestraszonymi.”

👉 Jak trudne jest zabijanie z bliska i jakie reakcje może wywołać niech świadczy relacja Amerykanina Harry’ego Stewarda, z ofensywy Tet w 1968r.:

„Nagle pojawił się człowiek strzelający z pistoletu prosto w nas. Wówczas wydał mi się równie wielki co działo czołgowe. Pierwsza kula trafiła w pierś człowieka po mojej lewej. Druga kula trafiła mnie w prawe ramię, chociaż nie zdawałem sobie z tego sprawy. Trzecia kula dosięgła strzelca po mojej prawej stronie, trafiając go prosto w brzuch. Odbiłem się od ściany po lewej. (…) Wypaliłem w Wietnamczyka z mojego M-16. Upadł u moich stóp. Jeszcze żył, ale minuty jego życia były policzone. Sięgnąłem w dół i wyjąłem pistolet z jego dłoni. Nadal widzę jego oczy, patrzące na mnie z nienawiścią. (…) Podszedłem jeszcze raz, by ponownie spojrzeć na członka Wietkongu, którego zabiłem. Jeszcze żył i patrzył na mnie z tym samym wyrazem oczu, co poprzednio. Zaczynały go obsiadać muchy. Przykryłem go kocem i wtarłem nieco wody z manierki w jego wargi. Jego spojrzenie złagodniało. Chciał coś powiedzieć, ale już nie był w stanie. Zapaliłem papierosa, zaciągnąłem się kilka razy i przyłożyłem go do jego warg. Zaciągnął się z trudem. Wzięliśmy po kilka machów i umarł, już bez tego wyrazu nienawiści w oczach.”

Nie zapominajmy nigdy, że zabijanie przeciwnika – szczególnie z bliskiej odległości – odciska się w psychice żołnierzy na całe życie. Wojna to nie tylko rany fizyczne. Wojna to nie gra wideo. Ciężar zabijania będą nieśli żołnierze, ich rodziny, ale też całe społeczeństwo.

Wojna wcześniej, czy później się skończy. Olbrzymi problem i trauma żołnierzy zostanie.

Państwo, które wysyła żołnierzy na wojnę nie może o nich zapomnieć!

Pamiętajmy o tym…

Artykuł w oparciu o książkę pt. „O zabijaniu” Dave’a Grossmana.

Czytaj też na Twiterze:

Ponieważ wojna na monitorze wygląda zgoła odmiennie niż polu walki, powoduje to wypaczenie rozumienia pewnych rzeczy z nią związanych.

Jedną z nich jest zabijanie przeciwnika. Odbieranie życia drugiemu człowiekowi.

Krótki wątek w oparciu o relacje żołnierzy ????

1/14 pic.twitter.com/ZIL1q07FQi
— War Gang (@War_Gang_) November 20, 2022

Artykuł Zabijanie na wojnie pochodzi z serwisu War Gang.

Praca na spuście – cz.2

Jerzy Dąbrowski — Wed, 15 Feb 2023 21:00:28 +0000

MIT DRUGI: spust powinien być na środku dalszego paliczka palca wskazującego.

W tym tygodniu odniesiemy się do kolejnego mitu, dotyczącego pracy na języku spustowym, który krąży w świecie strzeleckim. Brzmi on: żeby poprawnie ściągać spust, musisz mieć środek języka spustowego na środku paliczka palca wskazującego. Zanim jednak do niego przejdziemy, nawiążemy do tekstu z zeszłego tygodnia.

Strzelec musi dobrze znać spust swojej broni. Strzał nie powinien go zaskakiwać. Aby w tym pomóc, proponujemy jedno proste ćwiczenie. Pochodzi ono z warsztatu treningowego JJ Racazy, aktualnego mistrza świata w strzelectwie dynamicznym oraz agenta federalnego, dla którego broń to nie tylko sport, ale i narzędzie pracy.

Ćwiczenie jest banalne, ale niektórym osobom może mocno zmienić patrzenie na spust w swoim pistolecie:

Weź swój pistolet, chwyć go swobodnie i ściągnij spust (oczywiście wcześniej sprawdź, czy jest rozładowany);
Wybierz luz i dojdź do pierwszej ściany;
Następnie delikatnie ściągaj dalej i patrz, co się dzieje;
Powtórz to ćwiczenie kilkukrotnie;
Jeśli potrzebujesz zamknij oczy;
Nie ściskaj broni, swobodnie pracuj na języku spustowym – jedyne co Cię interesuje to jego praca, długość, opór, czy jest „gumowy”?
Czy ściągnięcie przypomina pękanie szklanej rurki?
Bardzo często okazuje się, że Twój spust ma nie jedną ścianę, ale dwie, a czasem nawet trzy! (tak było w moim wypadku).

Powtórz to ćwiczenie tyle razy, ile będziesz potrzebował i wracaj do niego co jakiś czas, by sprawdzić czy Twój spust się nie zmienił (może się wyrobić wraz z przebiegiem broni, choć najczęściej charakter pracy zależy od stopnia zabrudzenia). To tyle, jeśli chodzi o temat zaskoczenia na spuście.

Przechodzimy do meritum.

Jeśli interesowałeś się strzelaniem i chciałeś poprawić swoje umiejętności w posługiwaniu się pistoletem lub strzelając do tarczy strzały padały nie tam, gdzie chciałeś, to pewnie natrafiłeś w Internecie, na któryś z obrazków znajdujących się poniżej (lub na coś podobnego do nich):

Niestety są one nieprawdziwe (albo nie do końca prawdziwe), a setki albo nawet tysiące strzelców na całym świecie korzystając z nich dalej nie rozumie, czemu, mimo że spust ich pistoletu znajduje się dokładnie na środku paliczka palca wskazującego, ich przestrzeliny układają się w lewo – dół od celu (co jest najczęstszym błędem u 95% początkujących strzelców praworęcznych). Dzieje się tak, gdyż większy wpływ na pracę na języku spustowym ma nie samo ułożenie palca, a umiejętność poprawnego ściągania spustu oraz izolacji palca wskazującego od reszty dłoni.

Po pierwsze odległość od tylnej ściany chwytu broni krótkiej i wielkość dłoni poszczególnych osób jest różna. Czy ktoś kto ma ekstremalnie małe dłonie i ktoś, kto ma dłonie jak Shaquille O’ Neal powinien dalej dążyć do tego, by paliczek jego palca był na środku spustu? Czy strzelając z Desert Eagla, Glocka 17 i Sig’a P365 dalej powinniśmy za wszelką cenę szukać tego samego punktu na palcu, bo w magiczny sposób wpłynie to na nasze strzelanie? W praktyce nie ma to żadnego znaczenia, którą część palca umieścisz na spuście, tak długo, jak ściągając spust nie wpłyniesz na położenie lufy podczas strzału. Eric Grauffell, wielokrotny medalista mistrzostw świata w strzelaniu dynamicznym, strzela używając zgięcia pomiędzy paliczkami, za nic mając sobie magiczną zasadę środka paliczka. Posłużmy się analogią z łucznictwa. W 2016 roku Matt Stutzman posłał celnie strzałę do celu na odległość 283 metrów, pobijając ówczesny rekord świata… Łuk trzymał nogami, a strzałę na ekspanderze pomiędzy brodą a barkiem. Nie miało to znaczenia, czym trzymał strzałę tak długo, jak nie miało to wpływu na położenie grota w momencie strzału. Identycznie jest ze spustem. Ściągaj, jak chcesz i czym chcesz, tak długo, jak nie ma to wpływu na lufę w momencie wystrzału. Ważniejsze od tego, którą część palca przyłożysz do spustu, jest to z jaką siłą i w którym kierunku pociągniesz za spust. Jeśli na 2 kilowym spuście pociągniesz z siłą 5 kilo i jeszcze nierównolegle do osi lufy (lub broni), ale pod skosem, to będzie to miało ogromy wpływ na położenie lufy w momencie strzału i w efekcie na celność. Jest cała masa utytułowanych strzelców, którzy ściągając spust umiejscawiają go na zgięciu pomiędzy paliczkami. Czy ktoś im powie, że robią to źle?

Z własnej praktyki mogę powiedzieć, że często przy bardzo szybkim strzelaniu na dużym zmęczeniu lub podczas strzelania w rękawiczkach, palec nie znajduje się idealnie tam gdzie bym chciał, ale tak długo jak pamiętam aby odpowiednio ściągać spust, przestrzeliny układają się tam gdzie chcę. Takie wyczucie przychodzi z czasem, ale jest jak najbardziej możliwe do wypracowania. Pomoce w tym jest między innymi ćwiczenie z początku powyższego tekstu.

I żeby nie było: położenie spustu na środku ostatniego paliczka palca wskazującego dłoni, połączone z umiejętnością izolacji jego pracy od reszty palców, daje bardzo dobre efekty w pracy na języku spustowym i może być ono nauczane jako pewien kanon lub punkt wyjściowy. Nie stanowi jednak celu ani zasady. Zależy od dopasowania broni do strzelca, wielkości jego dłoni oraz własnych subiektywnych preferencji. Nie determinuje w żaden magiczny sposób jakości ściągania języka spustowego. Stanowi ono jedynie pewne ułatwienie. Posługując się analogią ze sportów walki: to nie kłykcie pięści boksera decydują o znokautowaniu oponenta, a siła uderzenia i jej przyłożenie do odpowiedniego punktu na ciele przeciwnika (szczęki). Śmiało można posłać na deski rywala otwartą dłonią lub łokciem.

Pamiętaj zawsze trenuj bezpiecznie i efektywnie!

Artykuł Praca na spuście – cz.2 pochodzi z serwisu War Gang.

Strategiczne znaczenie Arktyki w dobie konfliktu na Ukrainie.

Jan Pietruszewski — Wed, 08 Feb 2023 22:21:25 +0000

Agresja zbrojna Federacji Rosyjskiej na Ukrainę spowodowała koncentrację uwagi opinii publicznej na działaniach zbrojnych prowadzonych na tym teatrze operacyjnym. Eksperci, media światowe czy nawet portale i dziennikarze, nie zajmujący się problematyką wojenną na co dzień, tuż przed wybuchem wojny, zaczęli koncentrować uwagę na nadchodzącym nieuchronnie konflikcie. Po 24.02.2022, sytuacja jedynie znacznie się pogłębiła. Tymczasem, Federacja Rosyjska, podobnie z resztą jak w odniesieniu do kierunku ukraińskiego, systematycznie od przynajmniej kilku lat, rozbudowuje konsekwentnie swoje zdolności w odniesieniu do swojej, przede wszystkim wojskowej, obecności w Arktyce. Będąca zupełnie w cieniu największego konfliktu zbrojnego w Europie od czasu zakończenia drugiej wojny światowej, Arktyka, w świetle dokonania chłodnej analizy, jest kierunkiem znacznie ważniejszym niż Ukraina, być może najważniejszym. Świadczyć o tym może kilka czynników.

Przede wszystkim model gospodarki Federacji Rosyjskiej działa w oparciu o dwa zasadnicze filary. Pierwszym z nich jest rola podmiotu państwowego, będącego jednym z największych na świecie dostarczycieli broni. Według szacunków, Federacja Rosyjska jest w pierwszej piątce państw na świecie, czerpiących zysk z handlu bronią.

Drugim filarem, ważniejszym dla nas w kontekście niniejszego tekstu, jest bycie państwem, które dostarcza strategiczne surowce (gaz, ropa naftowa) do innych państw/odbiorców komercyjnych. Jednocześnie takie podejście daje możliwość tworzenia swoistej dźwigni nacisku na inne państwa i tworzenia szantażu gospodarczego jako strategicznego, stosowanego zresztą przez Rosję, narzędzia w polityce międzynarodowej. Wokół tego filaru, działa w Federacji Rosyjskiej kilka dużych, głównych przedsiębiorstw z Gazpromem na czele. Tworzą się grupy oligarchów, przepływy biznesowe, grupy nacisku i wreszcie wszystko to ma zasadniczy wpływ na najwyższe kręgi władzy w Federacji Rosyjskiej. Ten model gospodarki, a w zasadzie jego utrzymanie, jest swoistym gwarantem kontynuacji przyjętej linii polityki Kremla, konstytuując w pewien sposób, mocarstwową pozycję Federacji Rosyjskiej. Tym bardziej, że trzeci filar gospodarki, Federacja Rosyjska utraciła przegrywając wyścig ze Stanami Zjednoczonymi i Chinami. Owym filarem jest produkcja technologii kosmicznych oraz zdolności do ich wynoszenia na orbitę okołoziemską. Wobec powyższego, ponad dekadę temu w rosyjskich kręgach władzy, zapadła decyzja związana z uzyskaniem i utrzymaniem rosyjskiej supremacji w rejonie Arktyki, jako kluczowego kierunku, być może nawet dla dalszego utrzymania egzystencji państwa.

W ramach swoistej sygnalizacji strategicznej, Federacja Rosyjska wysyłała sygnały do międzynarodowej opinii publicznej oraz przede wszystkim zwracała uwagę ekspertów wojskowych, poprzez demonstrowanie systemów wchodzących w skład wyposażenia swoich Sił Zbrojnych w ramach corocznej parady zwycięstwa na Placu Czerwonym. Wśród paradującego sprzętu, od około dekady dało się zauważyć elementy wyposażenia, dedykowanego do operowania w trudnym (przede wszystkim ze względu na panujące temperatury) rejonie Arktyki. Sprzęt arktyczny był/jest łatwy do rozpoznania, ze względu na charakterystyczny kamuflaż.

Pierwszym zasadniczym i ważnym zwrotem ku Arktyce w ocenie autora tekstu był rok 2014, kiedy Rosjanie w ramach Sił Zbrojnych utworzyli nową strukturę. Było nią utworzone 15 grudnia 2014 roku, Połączone Dowództwo Operacyjno-Strategiczne Północ, z siedzibą w Siewieromorsku. Warto zauważyć, że owa nowa struktura, powstała w tym samym roku, w którym Federacja Rosyjska rozpoczęła działania poniżej progu wojny na Ukrainie, na Półwyspie Krymskim oraz w Donbasie. Przez około 6 lat, Rosjanie systematycznie rozbudowywali swoje zdolności oraz liczebność wojsk w Arktyce. Analizując zdolności państw wchodzących w skład tzw. wielkiej arktycznej piątki; USA, Kanada, Federacja Rosyjska, Dania oraz Norwegia, to właśnie Rosja, uzyskała dużą przewagę w ramach ugruntowania swojej militarnej obecności w tym regionie nad pozostałą czwórką państw.

Widoczna na powyższej ilustracji gwałtowna rozbudowa rosyjskich baz w rejonie Arktyki wiązała się z lokowaniem w oparciu o nie, infrastruktury lotniskowej, umożliwiające zaopatrywanie baz oraz operowanie myśliwców czy śmigłowców. Ponadto, praktycznie każda z zaznaczonych na powyższej mapie i każda z później powstałych czy rozbudowanych baz, posiada infrastrukturę radarową, systematycznie powiększającą rosyjską świadomość sytuacyjną w regionie. Bazy te co istotne, ulokowane są zarówno na kontynentalnej części Rosji, znajdującej się na kole podbiegunowym jak i na wyspach należących do rozlicznych archipelagów regionu, systematycznie przybliżając rosyjską obecność wojskową w stronę bieguna północnego. Bazy te rozciągają się praktycznie wzdłuż całego regionu Arktyki graniczącego z Federacją Rosyjską, od terenów granicy z Finlandią czy Norwegią, basen Morza Barentsa, Morza Karskiego, Morza Łaptiewów aż po Morze Wschodniosyberyjskie. Systematyczna rozbudowa rosyjskiego potencjału ostatecznie zaowocowała decyzją o przekształceniu w dniu 1 stycznia 2021 roku Połączonego Dowództwa Operacyjno-Strategicznego w Dowództwo Północnego Okręgu Wojskowego funkcjonującego w oparciu o Połączone Strategiczne Dowództwo Floty Północnej, również z dowództwem w Siewieromorsku. Odtąd można przyjąć, że Federacja Rosyjska administracyjnie biorąc pod uwagę podział kompetencji w dowodzeniu swoimi Siłami Zbrojnymi, jest podzielona na pięć Okręgów Wojskowych, w tym Północny.

Być może najważniejszym czynnikiem determinującym rosyjską aktywność i obecność w regionie Arktyki, jest rosnąca rola i zainteresowanie Chin tym regionem. Alternatywny tzw. Jedwabny Szlak, czyli główna drogą, którą mają być transportowane produkty wytwarzane przez chińską gospodarkę do Europy i dalej na zachód, ma wieść właśnie poprzez Arktykę. Możliwość kontrolowania tego obszaru przez Rosję, a co za tym idzie narzucania swoistych warunków funkcjonowania szlaku, zasad żeglugi czy mówią kolokwialnie „pilnowania porządku w regionie”, pozycjonuje Moskwę jako głównego gracza w regionie i ma zasadniczy wpływ również w kontekście systematycznie rozbudowywanej amerykańskiej obecności wojskowej w Arktyce. Amerykańska obecność oparta jest głównie o bazy i obecność amerykańskich sił zbrojnych na Alasce. W kontekście trwającej i wzrastającej rywalizacji wielkich mocarstw, strategiczna rola Arktyki pozostaje niezwykle ważna i może budować dylemat strategiczny nie tylko dla państw bezpośrednio graniczących z tym regionem świata. Federacja Rosyjska dominując w Arktyce, „ugrywa” zatem znacznie więcej, niż początkowo mogłoby się wydawać.

Otwarte źródła oraz dostępne analizy wskazują, że w chwili obecnej Rosjanie w ramach Sił Zbrojnych zgromadzonych w Północnym Okręgu Wojskowym, dysponować mogą siłą niewiększą niż 20 000 żołnierzy. I nawet wiedząc, że pewna część sił dedykowanych do operowania w Arktyce została skierowana do walk na Ukrainie, sądzimy że nie zmienia to faktu przewagi liczebnej Federacji Rosyjskiej na dalekiej północy nad innymi graczami.

Niniejszy tekst stanowi wprowadzenie do problematyki rosyjskiej aktywności w Arktyce i należy go traktować jako preludium do monitorowania tego, jakże ważnego kierunku, który jak zaznaczono na wstępie tekstu, zdaje się umyka nieco uwadze.

Artykuł Strategiczne znaczenie Arktyki w dobie konfliktu na Ukrainie. pochodzi z serwisu War Gang.

Praca na spuście – cz. 1

Jerzy Dąbrowski — Wed, 08 Feb 2023 21:35:27 +0000

“TRIGGER PULL IS MORE IMPORTANT THAN SIGHT ALIGNMENT”
(„Praca na języku spustowym jest ważniejsza niż zgranie przyrządów celowniczych.”)

JERRY MICULEK

„NA KRÓTKIM DYSTANSIE NIE POTRZEBUJESZ CELOWANIA ALE DOBREJ PRACY NA JĘZYKU SPUSTOWYM. OTO CAŁY SEKRET STRZELANIA, CAŁA MAGIA.”

ROB LEATHAM

Jednym z najważniejszych elementów który decyduje o celnym i szybkim strzelaniu, jest praca na języku spustowym. Zwróć uwagę, że celowo używam określenia „praca” bo na spuście jest dużo więcej do roboty niż tylko samo „ściąganie”. Możemy się pokusić nawet o stwierdzenie, że jest ona ważniejsza, niż pozostałe elementy takie jak chwyt broni czy postawa strzelecka. Mogę stanąć na jednej nodze, odwrócić broń do góry nogami, ale jeśli spokojnie i z odpowiednią siłą ściągnę spust (małym palcem), jestem w stanie trafić tam gdzie chcę. Jeśli stanę w dobrej postawie i dobrze chwycę broń, ale klepnę w spust jak mokrą ścierką o podłogę to nie mam już tej pewności, że nie spudłuje. Całą teorię pracy na spuście można sprowadzić do jednego zdania: Ściągaj spust tak by nie miało to żadnego wpływu na lufę w momencie strzału. Prościej napisać, trudniej wprowadzić w życie. Trzeba jednak mieć świadomość o co chodzi w danym zagadnieniu, żeby dobrze i świadomie ćwiczyć. Niestety instruktorzy strzelania mają ogromną tendencję to tworzenia nieprawdziwych teorii i dodawania „magii” do prostych zagadnień. Najczęściej dzieje się tak bo sami do końca nie wiedzą o co chodzi w danej kwestii… ale to temat na zupełnie inny artykuł. Rozprawmy się więc z kilkoma mitami związanymi z pracą na spuście obecnymi w nauczaniu strzelectwa, z którymi prawie każdy się spotkał.

MIT PIERWSZY: strzał powinien Cię zaskoczyć.

Chciałoby się zacząć od westchnięcia na początku zdania ale w poważnym opracowaniu nie wypada. Strzał ma Cię zaskoczyć. W skrócie chodzi o to, żeby tak ściągać język spustowy (z jednakową siłą, powoli, jednostajnie) by sam strzał Cię zaskoczył. Pamiętam nawet jak na szkole policji uczono, żeby powtarzać sobie w głowie „nie strzelę, nie strzelę, nie strzelę” i nagle… BANG! Huk, dym, ogień i rzut oka na tarczę, czy przestrzelina znalazła się tam gdzie chciałeś, czy nie. Brzmi magicznie prawda? Tak… ale czy tak powinno być? Nie! Broń to poważna sprawa a osoba posługująca się nią powinna dokładnie widzieć kiedy padnie strzał gdy ściąga spust. To Ty kontrolujesz broń a nie ona Ciebie. To Ty masz znać swoją broń i widzieć dokładnie kiedy padnie strzał. Oznacza to, że wyrwany o 3 w nocy ze snu, gdy dadzą Ci Twoją broń do ręki powinieneś dokładnie widzieć, w którym miejscu nastąpi ten „klik” po którym padnie strzał. Jeśli nie wiesz, to znaczy, że nie powinieneś posługiwać się tą bronią i powinieneś wstać rano i zacząć od treningu bezstrzałowego z pracą na spuście („Ściana” – Wall Drill)

I żeby nie było: na początkowym, bardzo wczesnym etapie nauczania lub w pewnych specyficznych warunkach (osoba która w żaden inny sposób nie chce zrozumieć o co chodzi), takie podejście może mieć swoje uzasadnienie w procesie nauczania, nie powinno jednak stanowić celu. To na tyle jeśli chodzi o pierwszy mit dotyczący pracy na języku spustowym. W kolejnych tekstach w nadchodzących tygodniach pochylimy się nad kolejnymi mitami dotyczącymi działania na języku spustowym oraz pokażemy kilka sposobów jak odpowiednio ćwiczyć pracę na spuście.

Pamiętaj – zawsze ćwicz bezpiecznie i efektywnie!

Artykuł Praca na spuście – cz. 1 pochodzi z serwisu War Gang.

„Charakterystyka wroga na kierunku Izium”

Andrzej Łukasiński — Fri, 25 Nov 2022 18:38:04 +0000

Na podstawie opublikowanego na rosyjskim Telegramie wywiadu z żołnierzem jednej z jednostek sił specjalnych, wybraliśmy dla Was co ciekawsze informacje i fragmenty.

Kto walczył z Rosjanami na kierunku Izium:

1. 81 Samodzielna Brygada Aeromobilna

2. 95 Samodzielna Brygada Desantowo-Szturmowa

3. Obrona Terytorialna

4. Siły Operacji Specjalnych

5. Legion

Rosjanin nie spotkał się osobiście w boju z ukraińskimi SSO, ale przytacza doświadczenia swoich kolegów. Według relacji Rosjan, w maju i czerwcu standardowa grupa ukraińskiego SSO miała liczyć 12 ludzi, podzielonych na 3 podgrupy, każda po 4 operatorów. Jedna podgrupa złożona była z doświadczonych operatorów, a pozostałe 2 podgrupy z niedoświadczonych. Główny ciężar działań brali na siebie weterani, tak aby pozostali mogli zdobywać doświadczenie. Według Rosjan, Ukraińcy mieli ponosić z tego powodu znaczne straty.

Chwali on regularne oddziały ukraińskie. Szczególnie 95 Samodzielną Brygadę Desantowo-Szturmową, chociaż zaznacza, że według jego szacunków ponieśli bardzo duże straty w trakcie wiosennych walk.

Obszerny fragment poświęcony jest walce z ochotnikami, którzy wywarli na Rosjaninie duże wrażenie. Należy tu pamiętać, że po stronie Ukrainy walczy wielu byłych żołnierzy Sił Specjalnych – chociażby w Legionie Cudzoziemskim, pod auspicjami ukraińskiego Wywiadu Wojskowego (GUR/HUR). Cytujemy:

„Najciekawszą rzeczą była walka z najemnikami. Byli rzucani z kierunku na kierunek, gdzie obrona Sił Zbrojnych Ukrainy została rozdarta. W zasadzie tak jak my, ale my od strony rosyjskiej.

Pracowali według systemu brytyjskiego SAS: patrol składający się z 4 osób wykopuje dla siebie zamaskowane pozycje i prowadzi obserwację. Kieruje artylerią, przekazuje dane o naszych ruchach. Taki patrol zawsze ma kamerę termowizyjną i quadkoptera z zapasowymi bateriami.

Trudno było się do nich zbliżyć. Przy najmniejszej próbie najemnicy wzywali artylerię i moździerze. Mieli też wszelkiego rodzaju urządzenia elektroniczne [m. in. łączność], z których jeszcze nie korzystamy. Ciekawe rzeczy, zwłaszcza w lesie – trudno zauważyć, działa, a wezwana artyleria zaczyna bardzo szybko wlewać się w to miejsce.

Najemnicy korzystali z dobrego sprzętu rozpoznania radiowego, którym nasłuchiwali nasze radiostacje, w tym Arachis-1. Ponadto najprawdopodobniej posiadali naziemne stacje rozpoznania radarowego krótkiego zasięgu i kierunkowe mikrofony ogniskujące – zdarzało się, że nie było kontaktu z wrogiem, ale w niektórych rejonach byliśmy pod ich ostrzałem, chociaż w głębi lasu nie mogliśmy być znalezieni.

Wreszcie, najemnicy mieli przenośny sprzęt WRE krótkiego zasięgu – obiekt naszej zazdrości. Krótko mówiąc, zagraniczni specjaliści wykorzystywali pełen zakres środków technicznych rozpoznania naziemnego i lotniczego krajów NATO. Dobrze radzą sobie również ze środkami komunikacji.

Najczęściej najemnicy przenosili swoje czteroosobowe patrole do punktów węzłowych w przestrzeni leśnej, przez które mógł przejść nasz sprzęt. Próbowali nas złapać, kierować artylerią i uniemożliwić natarcie. Udało nam się ich oszukać, najpierw przechodząc przez las, a potem pchając sprzęt. W takich przypadkach pospiesznie wycofywali się, osłaniając się artylerią na placu boju. Trudno było ich wciągnąć w bezpośredni kontakt ogniowy. Kolejną słabością najemników była potrzeba fotoreportażu: są zobowiązani do robienia zdjęć naszych zmarłych, zepsutego sprzętu i innych dowodów ataków artylerii. W tym miejscu należy ich złapać.”

Nasz komentarz w punktach:

1. Rozpoznanie Specjalne jest fundamentem działań Jednostek Specjalnych, rzeczy można załatwić za pomocą artylerii

2. Struktura 4-osobowa to prawdopodobnie kompromis między skrytością działania a możliwościami (w tym utrzymaniem zmianowości w trakcie obserwacji)

3. Struktura, którą według relacji Rosjanina mieli używać ukraińscy operatorzy SSO, przypomina strukturę amerykańskich Zielonych Beretów. To znaczy ODA (Operational Detachment Alpha), jako podstawowa komórka organizacyjna, składa się właśnie z 12 operatorów

4. Jak już pisaliśmy, Amerykanie szkolili od 2015 roku ukraińskie SSO. To właśnie Zielone Berety są odpowiedzialne za budowanie zdolności partnerów (ich credo to: 'Uwolnić ciemiężonych’)

5. Działanie żołnierzy z Legionu (ale po SSO też to widać) jest skalibrowane tak, żeby nie ryzykować zbędnie życiem ludzkim. Liczba Operatorów jest ograniczona, proces szkolenia długi, a umiejętności bardzo wysokie. Trzeba umiejętnie nimi 'dysponować’

6. Przewaga w sprzęcie ukraińskich Jednostek Specjalnych jest widoczna od początku wojny. Pomaga wygrywać w boju i oszczędzać życie własnych żołnierzy

7. Optoelektronika, drony itd. to coś na czym nie wolno oszczędzać. Jednostki Specjalne muszą to mieć i szukać nowych sposobów aplikacji

8. Jeśli Siły Specjalne mają służyć jako manewrowy element odwodowy i mnożnik siły w danym miejscu, to tym bardziej trzeba zadbać o ludzi i przewagę w sprzęcie. Szkolenie jest w miarę ok – chociaż o tym jeszcze napiszemy

9. O czym warto pamiętać. W trakcie Rozpoznania Specjalnego bardzo ważne jest maskowanie – w tym przed termowizją przeciwnika. Zarówno z poziomu gruntu, jak i z powietrza

Czytaj również na Twiterze:

"Charakterystyka wroga na kierunku Izium."

Na podstawie opublikowanego na ???????? Telegramie wywiadu z żołnierzem jednej z jednostek sił specjalnych, wybraliśmy dla Was co ciekawsze informacje i fragmenty.

Krótki wątek ????#Ukraina #Ukraine #Rosja #Russia #SOF #UkraineRussiaWar️ pic.twitter.com/ncd4gV1kkK
— War Gang (@War_Gang_) November 23, 2022

Artykuł „Charakterystyka wroga na kierunku Izium” pochodzi z serwisu War Gang.

Podstawowe działania w ramach Taktycznej Pomocy Polowej cz. 3

Jerzy Dąbrowski — Thu, 24 Nov 2022 19:33:00 +0000

Strefa żółta to strefa w której zerwaliśmy kontakt ogniowy z przeciwnikiem, udało nam się oddalić od miejsca stwarzającego potencjalne zagrożenie i jest to miejsce względnie bezpieczne. Należy pamiętać, że strefa żółta jest płynna i w każdym momencie może stać się strefą czerwoną. Może to być zdobyty budynek (ang. stronghold), jeśli działamy w mieście. Jeżeli naszą strefą działań jest konkretny obiekt, za strefę żółtą możemy przyjąć zdobyte i „wyczyszczone” pomieszczenie. W warunkach taktyki zielonej, należy się liczyć, że poszkodowanego będzie trzeba znacząco przetransportować, aby uzyskać względnie bezpieczny teren…

Działania w taktycznej pomocy polowej zakładają, że większość interwencji, które mogły zostać wykonane w fazie pomocy pod ostrzałem (Strefa Czerwona) zostały wykonane. A mianowicie:

1. Zabezpieczono perymetr zgodnie ze standardami przyjętymi w danej jednostce. Kontrolowane jest otoczenie

2. Jeśli było to konieczne, wykonano segregację medyczną (triage) poszkodowanych. Oceniono wszystkie czynności wykonane w strefie czerwonej:

a) Czy poszkodowanemu z zaburzeniami świadomości została odebrana broń oraz wszystkie inne przedmioty mogące stwarzać zagrożenie dla otoczenia (noże, ładunki wybuchowe, granaty)?

b) Położenie staz taktycznych: czy się nie poluzowały?; czy są założone we właściwy sposób?; jeśli zachodzi taka potrzeba dokręć je, lub dołóż kolejne

Dalsza część zaopatrywania rannego (Strefa Żółta) zgodna jest z algorytmem M.A.R.C.H.E., który jest standardem działania z pacjentem urazowym USSOCOM Tactical trauma protocols.

M.A.R.C.H.E.

Massive hemorrhage – kontroluj masywne krwotoki zagrażające życiu. Jeśli potrzeba dołóż kolejną stazę, załóż opatrunki na rany, użyj opatrunków hemostatycznych.

Airway – drogi oddechowe. Udrożnienie i utrzymanie drożności dróg oddechowych. Od rękoczynu czoło-żuchwa przez rurkę nosowo-gardłową, do bardziej zaawansowanych technik udrożniania dróg oddechowych z konikopunkcją włącznie.

Respiration – oddychanie. Odbarcz podejrzewaną odmę prężną, uszczelnij otwarte rany kl. piersiowej i jeśli należy, wesprzyj wentylację i oksygenację. Użyj dedykowanych opatrunków wentylowych takich jak np.,: cheast seal, jeśli zachodzi potrzeba odbarcz odmę prężną kl. piersiowej specjalną igłą do odbarczania lub odpowiednio grubym wenflonem.

Circulation – krążenie. Uzyskaj dostęp dożylny lub doszpikowy i rozpocznij płynoterapię celem leczenia wstrząsu hipowolemicznego. Ten punkt nie wymaga komentarza. Jeśli mamy możliwości zakładamy dostęp dożylny (najlepiej dwa, w spływie żył górnych i dolnych: czyli na nodze i ręce) należy pamiętać – co nie jest takie oczywiste – by nie zakładać dostępu dożylnego na kończynach zabezpieczonych opaskami uciskowymi…

Head Injury/Hypothermia – zapobiegaj/lecz hipotensję i hipoksję, aby zapobiec pogarszaniu się urazowego uszkodzenia mózgu i zapobiegaj/lecz hipotermię. Znaczący nacisk należy położyć na hipotermię, gdyż w warunkach urazu poszkodowany bardzo szybko będzie tracił ciepłotę ciała, co ma ogromy wpływ na pogłębianie się wstrząsu hipowolemicznego oraz działanie leków.

Everything else – wszystko inne. Wykonaj wszystkie inne czynności medyczne które możesz; zabezpiecz komfort cieplny poszkodowanych, zajmij się złamanymi kończynami, mniejszymi ranami itp.

Strefa żółta to strefa w której de facto, wykonuje się większość czynności medycznych decydujących o przeżyciu poszkodowanego. Wynika to z faktu, że w strefie czerwonej nasze możliwości działania są ograniczone przez ciągle trwające zagrożenie. W strefie zielonej z kolei zajmujemy się głównie transportem rannego oraz kontrolą wcześniej wykonanych czynności, uzupełniając jedynie to co wcześniej zostało pominięte lub nie mogło zostać zrobione.

Od zwykłego żołnierza należy wymagać bardzo dobrej znajomości pierwszych trzech „liter” protokołu M.A.R.C.H.E.. Między bajki należy włożyć opowieści o żołnierzach sił specjalnych chodzących z założonymi kaniulami na zadania, czy też, że każdy specjals jest w stanie wkuć się i założyć dojście dożylne koledze. Każdy kto miał trochę praktyki z tego typu zabiegami wie, że nawet taka prosta czynność może stać się prawie niewykonalną u pacjenta w stanie wstrząsu, nie mówiąc już o realiach pomocy medycznej na polu walki… W praktyce, jeśli każdy żołnierz Wojska Polskiego potrafiłby założyć poprawnie stazę sobie oraz koledze, a także umiał udrożnić drogi oddechowe to już będzie bardzo dużo…

Jak pokazuje konflikt na Ukrainie, znaczenie pierwszej pomocy przedmedycznej na polu walki jest niebagatelne i szkolenie w tym zakresie nie może być pomijane. Niestety staza taktyczna (słynny cat lub softt) stanowiąca papierek lakmusowy wdrożenia w danej jednostce procedur TCCC wciąż nie jest oczywistym elementem wyposażenia polskich żołnierzy.

Artykuł Podstawowe działania w ramach Taktycznej Pomocy Polowej cz. 3 pochodzi z serwisu War Gang.

Dlaczego SOF musi ćwiczyć w mieście?

Jan Pietruszewski — Fri, 18 Nov 2022 16:04:17 +0000

Na kanwie ostatnich wydarzeń związanych ze swoistą burzą medialną, jaka przetoczyła się w związku z ćwiczeniami, które Jednostka Wojskowa GROM prowadziła w granicach administracyjnych Warszawy, uznaliśmy w War Gang że chyba czas na podniesienie tematu, dlaczego takie ćwiczenia muszą być realizowane w taki sposób i dlaczego w ogóle są ważne.

Warto na wstępie zarysować pewien kontekst i od razu przejść do rzeczy. Burza medialna wywołana została faktem, iż mieszkańcy (którzy widzieli, a przede wszystkim słyszeli momenty treningu, w których JW GROM wykorzystywał śmigłowiec Black Hawk) wyrażali na antenie czołowej stacji telewizyjnej daleko idące oburzenie, wynikające z braku informacji i uprzedzenia, że taki trening będzie w ich okolicy prowadzony. W tym miejscu, warto już na wstępie odnieść się do tak postawionego problemu. Takie ćwiczenia – szczególnie kiedy prowadzone są przez jednostkę specjalną – nie mogą z przyczyn zachowania stosownego poziomu bezpieczeństwa operacyjnego być zgłaszane wcześniej. Unika się dzięki temu tłumu gapiów „uzbrojonych” w telefony komórkowe, aparaty i wszystko to co rejestruje dźwięk i obraz. Można dzięki temu nie tylko dbać o zachowanie poufności wizerunku operatorów zespołów szturmowych, ale również nie ujawniać elementów ćwiczonej taktyki, bądź scenariusza ćwiczeń.

Takie ćwiczenia są prowadzone przez amerykańską Deltę, DEVGRU czy inne jednostki poziomu Tier 1, i tam również nie są one wcześniej zgłaszane. Mimo to, nie udaję się uniknąć tego, że są one nagrywane i upubliczniane w sieci. (linki poniżej). Owszem, podnoszony w debacie publicznej był argument, że w obliczu trwającego konfliktu na Ukrainie, odgłosy przelatujących śmigłowców czy eksplozji ładunków wybuchowych, mogą budzić lęk czy wręcz panikę wśród ludności cywilnej. Jakkolwiek argument ów jest zrozumiały, nie zmienia to jednak faktu, że takie ćwiczenia muszą pozostawać niejawne, tak długo jak tylko to możliwe. Jednakowoż, inny czynnik ma tutaj ważniejsze znaczenie.

Współczesny konflikt w dużej mierze przenosi się do miasta. Środowisko zurbanizowane jest i będzie tym wymiarem, gdzie biorąc pod uwagę masową koncentrację ludności w dużych ośrodkach miejskich, konflikt będzie głównie się rozgrywał. Ćwiczenia sił specjalnych w mieście – nie na poligonie, ale w oparciu o faktyczną, realną infrastrukturę (z drogami, budynkami, mostami, liniami wysokiego napięcie itd.), daje możliwość najbardziej realnego przećwiczenia trenowanych wariantów działań, w zasadzie w prawdziwym środowisku prowadzenia realnej walki w przyszłości. Takie ćwiczenia są niczym innym jak odzwierciedleniem słynnego hasła: „trenuj tak jak walczysz”.

Owszem, pozostają kwestię formalno-prawne, związanie z operowaniem w środowisku miejskim, szczególnie przy wykorzystaniu statków powietrznych. Analogicznie jednak, prawo należy tak właśnie zmieniać i dostosowywać – szczególnie wtedy – kiedy nie nadąża za rzeczywistością, aby dawać podstawy również do prowadzenia realistycznego treningu w mieście dla jednostek specjalnych. Toczący się konflikt na Ukrainie, daje wystarczająco dużo powodów do tego, aby w ramach przygotowania państwa na sytuacje kryzysowe, wpisanych w scenariusz hybrydowy, umiejętnie korzystać z narzędzi jakimi dysponuje Polska, a w tym wypadku są nimi konkretnie Wojska Specjalne.

Linki do filmów obrazujących trening:

American SOF members in Downtown Los Angles Feb 6 2019 – YouTube

Los Angeles Attack? Military Drill Sparks Panic – YouTube

Military training exercises cause confusion and fear among San Antonio residents – YouTube

CAG (Delta Force) Training in San Antonio, Texas. August 2022 – YouTube

Artykuł Dlaczego SOF musi ćwiczyć w mieście? pochodzi z serwisu War Gang.

Care Under Fire – czyli o udzielaniu pierwszej pomocy pod ostrzałem cz. 2

Jerzy Dąbrowski — Tue, 09 Aug 2022 21:12:29 +0000

Założenia Tactical Combat Casualty Care (TCCC- TC3)

Podstawowym założeniem sytemu TCCC jest wydzielenie trzech umownych stref, w których udziela się pomocy medycznej. Są to:

1. Care Under Fire (CUF) – Pomoc Pod Ostrzałem; strefa czerwona

2. Tactical Field Care (TFC) – Taktyczna Pomoc Polowa; strefa żółta

3. Tactical Evacuation Care (TEC) – Pomoc Podczas Ewakuacji Taktycznej; strefa zielona

W zależności od strefy w której się znajdujemy należy wykonać konkretne czynności według określonych algorytmów, z zachowaniem zasady pierwszeństwa taktyki przed czynnościami medycznymi. Krytycznym czynnikiem w TC3 jest czas rozumiany jako wykonywanie określonych czynności w określonym czasie na tyle na ile pozwala nam na to sytuacja taktyczna.

W TCCC stawia się trzy zasadnicze cele, które stanowią ogólny zarys całej idei:

♦ rozpoznanie i zabezpieczenie urazów powodujących tzw. „śmierć do uniknięcia”

♦ zapobieganie dalszym stratom w ludziach

♦ wykonania zadania

Podstawowe działania dla Pomocy pod ostrzałem (CUF)

Pomoc pod ostrzałem (strefa czerwona) charakteryzuje się niesieniem pomocy poszkodowanemu w momencie największego zagrożenia. Oznacza to, że ciągle prowadzony jest kontakt ogniowy z przeciwnikiem lub jesteśmy bezpośrednio w strefie w której doszło do zamachu.

Nasze możliwości niesienia pomocy rannemu są podporządkowane w pierwszej kolejności taktyce, gdyż skupienie się na wykonywaniu czynności medycznych może narazić innych członków zespołu na niepotrzebne niebezpieczeństwo. Poniżej opisuję algorytm działania według wytycznych komitetu TC3 w strefie czerwonej:

1. Odpowiedz ogniem i znajdź osłonę przed ogniem przeciwnika

2. Jeśli to możliwe, nakaż poszkodowanemu aby prowadził dalej ogień

3. Nakaż poszkodowanemu, aby znalazł osłonę i udzielił sobie samopomocy jeśli to możliwe

4. Staraj się zapobiegać odnoszeniu dodatkowych obrażeń przez poszkodowanego

5. Poszkodowany powinien zostać wyciągnięty z płonących pojazdów lub budynków i przetransportowany w stosunkowo bezpieczne miejsce. Zrób wszystko aby ugasić poszkodowanego

6. Zatrzymaj zagrażające życiu krwotoki jeśli sytuacja taktyczna na to pozwala:

a) Każ poszkodowanemu opanować krwotok samodzielnie jeśli to możliwe

b) Użyj rekomendowanej przez komitet TCCC opaski uciskowej do opanowania krwotoków z kończyn, które mogą być opanowane za pomocą takiej opaski

c) Aplikuj opaskę uciskową bezpośrednio na mundur, proksymalnie do miejsc/miejsca krwawienia. Jeśli nie można jednoznacznie wyznaczyć miejsca krwawienia, załóż opaskę jak najbardziej proksymalnie („high and tight”) na zranionej kończynie i przemieść poszkodowanego w bezpieczne miejsce

7. Zaopatrzenie dróg oddechowych w większości przypadków powinno być odroczone do fazy Taktycznej Pomocy Polowej (strefa żółta)

8. Transport poszkodowanych:

a) Jeśli poszkodowany jest w stanie znaleźć schronienie o własnych siłach, powinien to zrobić aby ograniczyć innych na ekspozycję na ogień przeciwnika

b) Jeśli poszkodowany jest nieprzytomny i nie może się poruszać, ryzyko niesienia mu pomocy pod ogniem jest zbyt duże

c) Jeśli poszkodowany jest przytomny ale nie może się poruszać, plan pomocy powinien być zorganizowany w miarę możliwości taktycznych

9. Jeżeli udzielasz pomocy osobie uzbrojonej w pierwszej kolejności należy odebrać jej (rozładować) broń krótką, zabezpieczyć broń długą (przekazać innej osobie), odebrać noże, granaty oraz materiały wybuchowe. Jeśli wymaga tego sytuacja taktyczna odbierz
poszkodowanemu magazynki (amunicje) i podziel pomiędzy innych członków zespołu. Wynika to z faktu, że osoby będące w szoku, po odzyskaniu przytomności w pierwszej kolejności odruchowo sięgają po broń i próbują dalej prowadzić walkę. Zalecane jest także odłączenie łączności poszkodowanemu (jeśli takową posiada), aby nie stresować go ewentualnymi komunikatami radiowymi dot. jego osoby.

Powyższe wytyczne, nie wyczerpują wszystkich możliwych scenariuszy oraz sytuacji jakie mogą spotkać żołnierza na polu walki. Dają one jednak pewien obraz tego jak powinna wyglądać pomoc poszkodowanemu w strefie czerwonej. Najważniejsza zasada pozostaje ta sama: taktyka przed medyką i wynikająca z niej zasada minimalizacji strat. Udzielam tyle pomocy na ile pozwala mi pole walki. Jeśli dotarłem do poszkodowanego, mam osłonę, koledzy zapewniają mi wsparcie ogniem a natychmiastowe udrożnienie dróg oddechowych zapewni przeżycie koledze to oczywiście mogę tak postąpić. Chodzi jednak o to, aby w pierwszej fazie nie skupiać się na działaniach medycznych, gdyż jak wynika z wytycznych opartych na analizie pola walki, takie działanie często przynosi więcej szkody niż pożytku.

Artykuł Care Under Fire – czyli o udzielaniu pierwszej pomocy pod ostrzałem cz. 2 pochodzi z serwisu War Gang.

Operacje Niekonwencjonalne

Jan Pietruszewski — Sat, 16 Jul 2022 20:52:15 +0000

Operacje niekonwencjonalne (ang. Unconventional Warfare, UW), są operacjami specjalnymi, które polegają na wsparciu, budowaniu i kierowaniu ruchem oporu. W zależności od państwa, które operacje niekonwencjonalne prowadzi, Ruch Oporu może być budowany i wspierany na terenie państwa trzeciego, bądź na swoim własnym terytorium. Analizując dotychczasowe zaangażowanie amerykańskich sił specjalnych, a dokładnie rzecz ujmując Zielonych Beretów – bo to one są przede wszystkim predestynowane do prowadzenia UW – operacje tego typu, były prowadzone na terytorium państw trzecich np.: Afganistanu. Wydzielają one (Zielone Berety) ze swoich elementów tzw. ODA (Operational Detachment Alpha), które przygotowane są do prowadzenia operacji tego typu. Bardzo ważnym jest, aby uzmysłowić sobie dwa podstawowe aspekty związane z operacjami niekonwencjonalnymi.

Po pierwsze, każda operacja niekonwencjonalna, jest operacją specjalną i stanowi domenę sił specjalnych. Wśród czterech najważniejszych zadań stojących przed siłami specjalnymi, USA czy UK, obok wsparcia militarnego, rozpoznania specjalnego i akcji bezpośrednich, wymieniają właśnie Unconventional Warfare. Należy przy tym zdać sobie sprawę, że element militarny, a więc siły specjalne, stanowią niewielką część narzędzi koniecznych dla osiągniecia zdolności tego typu oraz ich utrzymania. Analizując współczesne środowisko prowadzenia walki, domeny operacyjne w których toczy się konflikt, nie ma możliwości prowadzenia operacji niekonwencjonalnych bez szerokiego, międzyresortowego i międzyagencyjnego podejścia. Immanentną cechą Ruchu Oporu, jest jego skrytość oraz nieszablonowe podejście w procesie jego tworzenia i aktywnego oddziaływania na przeciwnika. Dlatego właśnie siły specjalne, jako element wojskowy, są naturalnym, najważniejszym militarnym elementem wchodzącym w skład budowy takich zdolności. Raz jeszcze należy podkreślić, że prowadzenie takich operacji wymaga szerokiego, międzyresortowego podejścia, z jednoczesnym zachowaniem procedur bezpieczeństwa operacyjnego.

Drugą, bardzo ważną kwestią – dla właściwego zdefiniowania operacji niekonwencjonalnych – jest zrozumienie, że w trakcie ich przygotowywania i prowadzenia, głównym elementem dźwigającym ciężar UW, jest społeczeństwo a nie Siły Zbrojne! Podobnie jak w czasach II wojny światowej, Cichociemni, szkoleni przez Brytyjską Special Operations Executive, przerzucani na terytorium okupowanej Polski, tworzyli Ruch Oporu na jej terytorium w oparciu o ludność lokalną, cywilną. To właśnie jest podstawowe rozróżnienie pomiędzy operacjami niekonwencjonalnymi (nie stosujemy pojęcia działania niekonwencjonalne!) a działaniami nieregularnymi. W przypadku tych drugich, są to działania prowadzone przez pododdziały Sił Zbrojnych, które przykładowo przeszły do walki partyzanckiej. W Polsce, problemy definicyjne i brak właściwego rozróżnienia tych dwóch aspektów wciąż są bardzo widoczne.

Współcześnie, od okresu zakończenia II wojny światowej i okresu komunizmu w Polsce, niewiele się zmieniło jeżeli chodzi o taktyki, techniki i procedury z obszaru UW. Oczywiście, pole walki ewoluowało, pojawiła się domena cyber, przeciwnik posiada większe zdolności w obszarze rozpoznania czy aktywności służb nakierowanych na wykrywanie
i niszczenie potencjalnych komórek, organizacji czy pojedynczych osób związanych z Ruchem Oporu. Idea jednak pozostała ta sama. Wojna na Ukrainie i położenie geopolityczne Polski po 1945 roku, nigdy jeszcze tak poważnie nie predestynowało do bardzo poważnego powrotu do wszelakich analiz, koncepcji i procesów budowania zdolności w obszarze operacji niekonwencjonalnych.

Artykuł Operacje Niekonwencjonalne pochodzi z serwisu War Gang.